Groene Amsterdammer: 'Kijken - in het nieuwe lyrische realisme kan zelfs de stilte zelf een onderwerp van precieze en verfijnde vormgeving zijn'
(10/11, Rudi Fuchs)
" Jump is ook een plek uit een jongensleven, een gereconstrueerde herinnering. Het is grond uit de omgeving van Spakenburg waar Koelewijn is opgegroeid. Op een kaart kun je zien hoe door het drassige lage land daar aan de Zuiderzee overal smalle sloten lopen. In het zand in Eindhoven deden wij aan verspringen maar daar bij Spakenburg was slootjespringen wat jongetjes deden. Dat is deel van de plek en de onvergetelijkheid ervan. Toen ik voor het eerst alleen in die container stond, werd ik er getroffen door de stilte van die omgeving. Nu zie ik dat in het nieuwe lyrische realisme zelfs de stilte zelf een onderwerp van precieze en verfijnde vormgeving kan zijn: One Cubic Meter of Broken Silence van Sarah van Sonsbeeck. Eerst, heb ik begrepen, was die glazen kubus in de oermaat van 1x1x1 meter ontworpen als de roerloze vorm van stilte. Nadat iemand, wie weet door de onverbiddelijkheid van de formulering gestoord, het glas geprobeerd had te verbrijzelen, werd het een beeld van gebroken stilte. Er is weinig toe te voegen aan de vreemde perfectie van het ding dat is wat het is. Ik noem dit realisme (en dat van Koelewijn) lyrisch omdat het zo dromerig is. Het is een realisme dat door het filter van de abstractie is geslepen en verfijnd en dat daarom in het geheel niet meer anecdotisch is. "

Rheinische Post: 'Die Stille Sichtbar machen'
(07/11, Garnet Maneke)
"Wenn man es genau nimmt, dann wohnt man nie alleine. Die Nachbarn sind immer dabei. Durch die groβen Fenster, die so viel Licht hereinlassen, haben sie einen Panoramablick aufs Wohnzimmer und durch das Küchenfenster erleben sie, wie gerade die Milch überkocht. Auch akustisch sind die Nachbarn anwesend: Laut klingt die Rockmusik von unten hoch, und samstags tönt das sonore Brummen der Rasenmäher. Absolute Stille ist Mangelware. “Aber jeder Mensch hat ein Recht auf absolute Stille”, findet Sarah van Sonsbeeck, 20. Ateliersipendiatin der Stadt Mönchengladbach mit Unterstützung der Josef und Hilde Wilberz-Stiftung. Die 34 Järige hat die Stille zum Thema ihrer Kunst gemacht.
Sechs Monate hat die Niederländerin in Mönchengladbach gearbeitet. Ab morgen präsentieren das Kulturbüro und das Museum Abteiberg die Abschlussausstellung der Künstlerin ‘Things to do in Mönchengladbach’. Dabei fiel ihr der Beginn ihrer Arbeit in Gladbach schwer. “In den Niederlanden bin ich als stille Künstlerin bekannt, aber hier in Mönchengladbach ist es so still, dass ich mich gefragt habe, was ich machen soll”, erzählt van Sonsbeeck. Das Aufblitzen eines Sonnenstrahls in einem Fenster, das einer ihrer Nachbarn gerade schloss, wurde zur Inspiration. Die Künstlerin entwickelte daraus einen Parcours, der im Museum Abteiberg mündet.
An sechs Stationen wird die Stille ins Bewusstsein des Betrachters gerückt. Von ihrem Schreibtisch im Atelier fiel ihr Blick auf den Parkplatz des Atelierhauses an der Steinmetzstraße. Je nach der Farbe des Himmels veränderten sich auch die Farben der Autolackierungen. “Manchmal entsprach das Blau der Autos exakt dem des Himmels”, sagt van Sonsbeeck. “Wenn der Himmel voller grauer Wolken war, spiegelte sich das in den Grautönen der Autos wider.” Die Künstlerin hat die Farbspiele in Fotos festgehalten, die in einem Katalog gezeigt werden.
Der Parcours führt durch den Lichthof, wo der Augenblick der Inspiration in einem leerstehenden Geschäftslokal darfestellt wird, zum Museum Abteiberg. Zuerst fällt das silberne Zelt auf dem Rasen vor dem Museum auf. “Der Stoff ist mit Silber beschichtet”, sagt van Sonsbeeck. “Es sollte ein Faraday’scher Käfig werden.” Im Zelt taucht man in absolut Stille ein: kein Handy-Empfang, kein Elektrosmog, kein Ton. Sonsbeeck: “Mein Traum ist es, das man solche Zelte im Bauhaus kaufen kann.
So weit ist es noch nicht, aber andere ihrer Kunstwerke sind durchaus Käuflich. So die Arbeit ‘One cubic meter of broken silence’, die ein Sammler dem Museum Abteiberg für die Ausstellung zur Verfügung gestellt hat. Ursprünglich stand der Glaswürfel im Garten des Museum de Paviljoens in Almere. Ein Kubik-meter absolute Stille. Doch durch Vandalismus wurde das Werk mit Steinen zerstört. Jetzt zeigen sich Risse und Löcher in den Glaswänden. “Eigentlich ist es jetzt viel besser”, sagt van Sonsbeeck. “So ist die Stille sichtbar.” "

Westdeutsche Zeitung : 'Die Kunst steckt in der Scheibe'
(07/11, Daniela Gieβ)
"Sie erkennt die Kunst im Alltäglichen. In der Fensterscheibe der Nachbarwohnung gegenüber, in der das Sonnenlicht reflektiert wird. In den Autos, die auf dem Parkplatz an ihrem Atelier an der Steinmetzstraße abgestellt sind. “Things to do in Mönchengladbach” hat die Amsterdamer Künstlerin Sarah van Sonsbeeck ihre Abschlussausstellung genannt, die bis zum 25. September zu sehen ist.
Dabei beschränkt sich die 34-Jährige nicht nur auf die Ausstellungsmöglichkeit im Museum Abteiberg. Die Junge Frau lädt Kunstinteressierte zu einem ungewöhnlichen Rundgang durch die Vitusstadt ein. ‘Colour Code Parking’ nennt van Sonsbeeck die zufälligen Übereinstimmungen zwischen den Farben der parkenden Autos im Hinterhof an der Steinmetzstraße, der eigenen Stimmung und dem Blau oder Grau des Himmels.

Amsterdamerin bekam das 20. Stipendium
Mit ihrer Kamera hat sie den Moment festgehalten, als der Nachbar in der Albertusstraße seine Rollos herunterließ und das Sonnenlicht reflektierte. Im Schaufenster eines leer stehenden Friseursalons im Lichthof macht die Niederländerin auf diesen Augenblick aufmerksam, indem sie ein immer wieder automatisch kippende Fenster zeigt. Auf einer Grünflache am Museum Abteiberg hat van Sonsbeeck ein kleines Zelt aufgestellt. Das Besondere daran: das Material. Das Zelt aus mit Silber beschichtetem Stoff lässt keine elektromagnetischen Strahlen durch und schirmt ähnlich wie ein Faradayscher Käfig ab. “Ein Instrument für das recht auf Stille”, nennt sie das Kunstwerk, das zurzeit viele Blicke auf sich zieht. “Jeder Mesch hat ein Recht auf Stille, auf einen Ort, an dem man zumindest eine Zeit lang ungestört ist.
Sie träume davon, ein solches Zelt eines Tages in jedem Baumarkt erwerben zu können. Auch Thomas Hoeps, Leiter des Stadt-Kulturbüros, ist begeistert von den ungewöhnlichen Arbeiten der Künstlerin. Das Zelt sei “ein Ausrufezeichenn für einen anderen Schutzraum.
Die Amsterdamerin ist die 20. Trägerin des internationalen Stipendiums, das die Stadt mit Unterstützung der Josef-und-Hilde-Wilberz-Stiftung seit 1998 an bildende Künstler vergibt. Atelier und Wohnung werden während des sechsmonatigen Aufenthalts zur Verfügung gestellt. Außerdem gibt er einen Zuschuss zu den Lebenshaltungskosten.

Nur weinige Kataloge
Sarah van Sonsbeeck beschäftigt sich mit dem Thema Stille und Raum. Im Museum Abteiberg zeigt sie unter anderem eine mit weißer Watte beklebte Tasse, die sie ‘Silent Cup’ nennt und von der sie sagt, dass sie “nie störende Geräusche macht”. Zur Ausstellung ist ein Künstlerbuch erschienen, das limitiert ist auf 100 Exemplare. Nur 20 davon sind im freien Verkauf erhältlich zum Stückpreis von 30 Euro. "

Simulacrum: 'Ironische kunst is niet grappig'
(02/11, Marianne M. van Dijk)
"Een andere kandidaat is Sarah van Sonsbeeck. Haar werk gaat over geluid en stilte, en hoe die samenhangen met de ruimte die we bezitten. Van Sonsbeeck ging met een decibelmeter op zoek naar de meest stille plek van een gebied in Almere, waar ze een kubieke meter van glas neerzette. Via een koptelefoon kon je luisteren naar deze One Cubic Meter of Silence (2009). Toen vandalen het werk beschadigden begreep ze dit wel: ze had immers zomaar een stukje land ingepikt, en haar werk ging nu juist over het feit dat geluid en stilte ruimte kunnen innemen, ook die van anderen. De gevandaliseerde kubus wordt nu tentoongesteld onder de titel One Cubic Meter of Broken Silence. Waar ironie bepaalde ideologieen bekritiseert, (...), maakt Sarah van Sonsbeeck haar eigen critici onderdeel van haar werk. Meer open voor een ontmoeting kun je als kunstenaar haast niet staan."

Artslant: 'The Slant on Sarah van Sonsbeeck'
(11/10, Nicola Bozzi)
"If silence is golden, Dutch artist Sarah van Sonsbeeck is a bank. Her work, ranging across all sorts of media, is always infused with an attention for space, an heritage of her years as an architecture student. It deals with the immaterial, but also with chance. If silence is a place of intimacy, free from the incursions of the outside environment, the accidents that break it are meaningful, enigmatic, chaotic events storming their way into our world. Sound - or lack thereof - is then only one of the dimensions of her installations, consisting primarily in a fragile and intimate experience to cherish and keep to ourselves. In the shape of minimal container cubes, silk-screened vinyl discs, wooden structures or documentary photography, her works almost always imply an interaction with the viewers. They are no toys, though, as experiencing them is more of a curious and low-pressure commitment. We are mostly listeners. I first came across Sarah van Sonsbeeck's work at the Sonic Resistance exhibition last October in Utrecht, in the context of the Impakt festival. There I saw her neighbors pieces (this will make sense later on), and when I found out she was presenting her artist book at the Annet Gelink Gallery, where she's currently having a show, I decided to interview her."

Press release Annet Gelink Gallery: 'The Bakery: Breaking the Silence''
(11/10, Annet Gelink Gallery)
"The Bakery presents the exhibition 'Breaking the Silence' by Sarah van Sonsbeeck. In her work Sarah van Sonsbeeck (Amsterdam, 1976) concentrates on defining and appropriating space. In 2008 she wrote a letter to her neighbours asking them to pay 80 % of her rent since their noise pollution took up 80 % of her living space. Since then she has occupied herself with the meaning of sound, or the absence thereof. In 2009 Van Sonsbeeck investigated silence in one of the last unplanned areas of Almere, a relatively quiet area. Walking through the area Van Sonsbeeck recorded between the 10 and 23 July (2009) the silence with a decibel meter. Graphic designers Catalogtree, made sound profiles of the decibel measurements and used the information to form a silence map: silence mapped. The most silent point of the area is captured by Van Sonsbeeck in a large glass cube of one cubic meter 'One cubic meter of silence'. After the glass cube was damaged by vandals and the work was then again removed to her studio, it became 'One cubic meter of broken silence'. Van Sonsbeeck makes silence tangible."

Metropolis M: 'Starry, Starry night. De Nacht van Duivenvoorde'
(30/06/10, Alexander Mayhew)
"Of a more subtle theatricality was Silent Guard by Sarah van Sonsbeeck, a new work meaning to give the former owners of the estate a place in the exhibition. Van Sonsbeeck found on days the castle is open to public, the family still living in the left wing, can be seen drinking coffee behind a red rope with the sigh ‘private’. During the ‘Night of Duivenvoorde Van Sonsbeeck wanted to give them back some place of their own. By means of a similar red cord she marked a square partition of the grass in front of the castle. In the middle of this square she placed a sign saying ‘No entry’. For security reasons a museum attendant sat on a chair next to the work, the ‘Silent Guard’. He was however anything but silent, gladly answering questions of visitors and shedding a light on the work and its background from his very private point of view. Entry to the piece of land remained however forbidden. The attendant aside, Van Sonsbeecks work proffered a very minimalistic monument to the family of the castle, forced to share the space with the public. … Most works of were mainly powerful in the moment and context of this one night. The exception being Van Sonsbeecks piece that might well manifest itself on other locations as a monument to the disregarded."

Metropolis M: 'The sound of silence'
(27/11/09)
"This weekend will see droves of art scene people flock towards the Rijksakademie to look at the latest generation of rising stars of the (Dutch) art world. Metropolis M found several reasons to join the queue: Last year Van Sonsbeeck presented a short note to her neighbours summoning them to pay 80% of her rent because their noise took up about 80% of her living space. Since then she has explored the meaning of sound (and lack thereof) further, trying to capture silence in cubes. I can't wait until the day 'cubic decimeters of silence' are on sale at the local supermarket."


De Telegraaf: 'Open ateliers Rijksakademie'
(Kunstredactie, 27/11/09)
"Sarah van Sonsbeeck (1976 NL), van huis uit architect, stelt in haar werk de stilte centraal. Tot zaterdagmiddag kan het publiek plaatsnemen in de 'anti-geluidsstoel' waarin stilte waargenomen kan worden. Met hulp van TNO en Schiphol weet ze zo tijdelijk geluidsoverlast 'op te heffen' met behulp van anti-geluiden. In haar atelier heeft van Sonsbeeck meerdere stiltepunten gecreeerd, waarvan een stukgeslagen glazen kubus de meest opvallende is. Voordat vandalen een baksteen door het veiligheidsglas gooiden (met veel lawaai!) fungeerde het binnenste deel als een 'kubieke meter stilte'. Inmiddels is de schade niet alleen zichtbaar maar ook hoorbaar: het patroon van de breuken zette van Sonsbeeck op een grammofoonplaat."


Avondlog VPRO: 'Stilte heeft geen afmetingen'
(Wim Noordhoek, 27/11/09)
"Dat leerde ik vanmiddag van Frank van den Berg van TNO. Frank bedient de anti-geluidstoel die is neergezet op de open Studio's 2009 van de Rijksakademie in Amsterdam. Er staat daar een dubbele set luidsprekers, de ene brengt een soort geraas voort - met veel lage tonen - en de andere doet het omgekeerde, die produceert - in een cirkel rond een gemakkelijke rotanstoel het bijpassende anti-geluid. Het betreden van de cirkel was miraculeus. Geleidelijk viel het geraas weg en daarmee ook de druk van het geluid op mijn lichaam - die lage tonen voel je. Ik ging in de rotanstoel zitten en ontspande. De akoestische ruimte om me heen viel weg."

"Ook morgen is Frank nog aanwezig op de stand van Sarah van Sonsbeeck bij de Open Studio's 2009 van de Rijksakademie. Sarah presenteert daar behalve de stilte-stoel ook het door vandalen versplinterde glazen kuub stilte dat overbleef van haar recente expositie in de Paviljoens in Almere. En nu weet ik dankzij Frank van den Berg waarom dat kuub in glas gegoten stilte stuk moest. Stilte heeft geen afmetingen."


Tubelight: 'Tube's extra: Sarah van Sonsbeeck'
(Rianne Groen, 30/11/09)
"In het atelier van Van Sonsbeeck draait het om stilte: grammofoonplaten waar geen muziek op staat maar waar slechts het geruis van de platenspeler klinkt. In een hoek staat Silent chair, een doodgewone stoel waarop je stilte kunt ervaren.

Vorig jaar verraste Van Sonsbeeck al met een piepschuimen stiltekamertje in haar atelier. Daar hing haar berekening van de geluidsoverlast die ze thuis had van de buren: volgens haar nam die wel 80% van haar ruimte in. Hieruit volgde het logische verzoek aan de buren om een evenredig aandeel aan haar huur bij te dragen.
Dit jaar is het opvallendste werk in de ruimte van Van Sonsbeeck een glazen kubus die aan meerdere kanten is ingeslagen en de titel One cubic meter of broken silence heeft. Al eerder maakte de kunstenaar het werk One cubic meter of silence, een kubieke meter lucht omringt door glas. In de huidige presentatie is de stilte wreed verstoord. Het geluid van het rinkelende, brekende glas blijft echter achterwege en moet de beschouwer zelf in zijn hoofd vormen.

Het gaat Van Sonsbeeck om anti-geluid: de stilte waarin slechts vage vormen van geluid doorklinken. Wanneer je de koptelefoon van Van Sonsbeeck op je hoofd hebt blijf je aandachtig luisteren, bijna zoekend naar het geluid dat je verwacht. Maar we luisteren naar een glazen bakje lucht op tafel, het werk A cubic decimeter of silence. Die stilte is alles wat je hoort. Het atelier van Van Sonsbeeck toont welke rol dagelijkse geluiden in het leven hebben en maakt stilte tastbaar."


NRC: 'Blaffende hond: 86 decibel'
(Tracy Metz, 31/07/09)
"Wel nieuw, net als de technologie erachter, is de digitale stiltekaart die Sarah van Sonsbeeck tijdens wandelingen met bezoekers maakte van recreatiegebied Hemmeland, nabij Monnickendam. Blaffende hond negeert roepend baasje: een piek van 86 decibel. 'Er blijkt een onbekend maanlandschap van de stilte met pieken en krater aanwezig, dat even ongrijpbaar is als de stilte zelf', schrijft Van Sonsbeeck. 'Een blaffende hond veroorzaakt een Bergspitz, terwijl de afwezigheid van vogels en krekels een krater kan slaan'."


NRC: 'Deelnemers Open Ateliers wacht gouden toekomst'
(Sandra Smallenburg, 27/11/08)
"Sarah van Sonsbeeck bekleedde een ruimte van top tot teen met piepschuim - een soort stiltekamertje. Wanneer je even verderop haar atelier betreedt, begrijp je waar haar fascinatie voor de stilte vandaan komt. Ingelijst aan de muur hangt daar een fascinerend briefje aan haar buren. 'Ik heb berekend dat jullie herrie 80% van mijn huis inneemt', schrijft Van Sonsbeeck daarin. 'Ik veroek jullie daarom vriendelijk om een evenredig deel van de huur te betalen'. Jammer, dat het antwoord van de herriemakers er niet naast hangt."


Smart Project Space: 'Getting closer to Pauli'
(Hilde de Bruijn, 22/07/08)
SMART Project Space, Amsterdam presents a solo exhibition of new sculptural and photographic works by the Amsterdam based artist Sarah van Sonsbeeck.

After being professionally trained as an architect at the Technical University in Delft, Van Sonsbeeck (1976) realized she was more interested in an exploration of architectural narratives than in the construction of new buildings. She gained an interest in observing the manner in which buildings mirror mental spaces and the impact physical spaces have on human interaction which was expressed in her graduation project Mental Space - How my neighbours became buildings in 2006 at the Gerrit Rietveld Academy. The project consisted of a publication and a sound piece, representing Van Sonsbeecks various undertakings that measured the amount of space her neighbours encroached upon in her apartment due to their noise and gazing. Inspired by the Fake Estates of the legendary New York artist Gordon Matta-Clark, who purchased useless public spaces and by Bruce Nauman videos regarding artist' behaviour, she eventually recuperated the privacy of her living space.

Thereafter Van Sonsbeeck experimented with sound, video, made objects and installations that recreated interior parts, in which text was a critical element. Recently she has developed a series of performative works, such as Guided Tours through the silence - tours through the stillness of Amsterdams new housing area IJburg, as part of Jeanne van Heeswijks project Het Blauwe Huis.

The exhibition Getting closer to Pauli is derived from a quote she discovered by Nobel Prize winning physicist, Wolfgang Pauli (1900-1958, Zurich), which he wrote in a letter to a colleague concerning the then recent electron discovery and his tribulations over its unraveling. Pauli writes: 'If I put a hand over my left eye, I see a particle. If I put a hand over my right one, I see a wave. If I open both eyes, I go mad'. Van Sonsbeeck proffers the sentence as an intriguing metaphor for life and art, for the things that cannot be described in one single image, and the impossibility of describing the multiple images that are seen all at once.

She decided to 'get closer' to Pauli by sourcing the quote. While researching she came across the so-called 'Pauli effect, named after Paulis bizarre ability to break experimental equipment simply by being in its vicinity. Van Sonsbeeck presents a series of photographs and texts representing her attempts to re-create several events, or 'accidents' that happened to either Pauli or herself. A three-dimensional set-up refers to a related anecdote from Paulis life, whereby his friends played a joke on him by placing a bucket full of water on top of a door. When he entered, the Pauli effect immediately reversed. The bucket never fell.

The principle of doubling up and re-creating a reflection is significant in the photograph 'Private Universe - the Universe of A'. and in the sculptural work 'I never have the same thought twice'. 'Private Universe - the Universe of A.' documents a spontaneous and highly temporary constellation of everyday life elements resembling the image of a night sky. 'I never have the same thought twice' consists of a series of molded objects that have been cast from the artists personal space; the space under the chair she uses daily in her studio - that carries her and is just centimeters from her body. Van Sonsbeeck makes direct reference to the works of British artist Rachel Whiteread 'Untitled (One Hundred Spaces)', a series of plaster casts from 1995 that followed the precedent of Bruce Naumans 'A Cast of the Space Under My Chair' dating from 1965-68 (in concrete). Van Sonsbeecks six casts are made from subtly varying mixtures of polyester and day-glo pigment, the pigment being 'charged' every 5 minutes. For Van Sonsbeeck these 'positive light sculptures' present the negative of her personal space; an interior of her personal (inverted) space arises that is a figurative representation of 'the space in her head'.

Sarah van Sonsbeeck studied at the Technical University in Delft. She graduated from the Gerrit Rietveld Academy in 2006 and is currently resident at the Rijksakademie van Beeldende Kunsten, Amsterdam.